ناکارآمدی در مدیریت افکار عمومی، پیامدهای اتکا به فضای مجازی!


پایگاه خبری سادگی– وقتی دیوارهای خانه فرو می ریزد، سقف نگه نمی دارد و روی سر مردمش فرو می ریزد. حالا دلیلش بی توجهی صاحب خانه به نوسازی باشد یا حفاری همسایه یا زلزله یا سیل، در اصل ماجرا فرقی نمی کند. خانه ویران شد. بین آوار و آوارا نه تنها قرابت آوایی و حرفی وجود دارد، دومی نتیجه اولی است. وقتی خانه جابه جا می شود، ساکنان خانه نقل مکان می کنند. باز هم، این فقط یک شرط خاص برای چهار دیواری نیست. این را به صورت تمثیل می آوریم تا موضوعی که در تعداد کلمات حاصل می شود به ذهن نزدیک شود و ما را به تفکر وادار کند. ما خانه رسانه ای رسمی مان در حال ویران شدن هستیم و از چادرها و لانه های فضای مجازی کوچ کرده ایم.
ما این واقعیت را نادیده می گیریم که این ساختنی است که دیگران برای ما تدارک دیده اند تا تظاهر به انساندوستی کنیم و در سکوت ظهور و توسعه قدرت نرم آنها را جشن بگیریم. جشنی که قربانی آن افکار عمومی مردمی خواهد بود که – ناآگاهانه – هر خبری را دریافت می کنند. خبری که گاهی بر اساس مهندسی خاص کلمه به کلمه رمزگذاری می شود. رمز در ذهن و آگاهی ما باز می شود تا راه حقیقت را مسدود کند. واقعیت این است که امروز رسانه های رسمی – به هر دلیلی – نفس خود را از دست داده اند. مثل خانه ای است که آجر به آجر از هم می پاشد.
مسئولان به جای مرمت سازه های قدیمی، صمیمی و قابل اعتماد، پشت کرده و در پناهگاه ها و چادرها مستقر شده اند. آنها به سادگی متوجه نمی شوند که نشستن در سایه غریبه ها همسایه هایی را که هویت ما را گروگان می گیرند به ارمغان نمی آورد. آنچه امروز در فضای مجازی موج می زند و به اذهان عمومی ضربه می زند، بیش از آن که نشان از قدرت این رسانه تعاملی و فراگیر داشته باشد، نشان از زوال رسانه های رسمی و شناسنامه دار است. گاهی اوقات دلیل آن این است که مسئولان پا به پای رسانه ها می گذارند. کسانی که فکر می کنند اگر رسانه های رسمی قدرت را از دست بدهند، هیچکس از آنها انتقاد نمی کند. آنها متوجه نیستند که این تازه ایجاد شده به کمک اخبار جعلی و گروگانگیری یقه آنها را خواهد گرفت و نه با انتقاد بلکه با تخریب به دیوار آنها خواهد زد. آقایانی که به انحاء مختلف عرصه خبرنگاران و خبرنگاران اصیل و متعهد را تنگ می کنند، فردا و حتی امروز گرفتار شب نامه هایی می شوند که در فضای مجازی عرصه را نه تنها بر کسانی که حقایق را محدود می کنند، تنگ می کند. نمی خواهم بگویم نمی توان فضای جدید را محدود کرد و این نویسنده هم قابل اعتماد نیست. یادآوری می‌کنم رسانه‌های با هویت و نویسندگان رسانه‌ای با سابقه حرفه‌ای و موثق باید کمک شوند تا با کار حرفه‌ای، مومنانه و صادقانه مانع از نفوذ اخبار جعلی شوند. حتما اگر حوزه با حرفه ای ها باشد خبر تولید می شود، چیزی ناگفته نمی ماند. از طرفی جامعه در بمباران دروغ این همه زخم نمی خورد. این امر مستلزم آن است که متولیان هوشیاری خود را افزایش دهند و در کار رسانه های حرفه ای کوشا باشند تا آرامش مردم بیشتر بر هم نخورد. به مسئولان بگویید و ما اصحاب رسانه بدانیم که انفعال، کناره گیری و خودباوری قلمی نیست که چشم رسانه های دشمن را تیز کند. رسانه ای که به اعماق دل ما رسیده و چشمک می زنیم، ما را کور می کند. امروز مراقب باشیم تا فردا از ما گرفته نشود.