بدنسازی و استروئیدها – روده روده پایان زیبایی شناسی

خوب اینجا موضوعی است که واقعا خونم را به جوش می آورد. بدنسازی در نظر گرفته شده است که ایجاد یک هیکل عالی باشد…درسته؟ این بدان معناست که قفسه سینه، شانه ها، پاها، بازوها و پشت باید با پتانسیل کامل خود رشد کنند در حالی که کمر را عضلانی اما کوچک نگه می دارند. برخی از بدنسازان ممکن است بخشی از استعداد ژنتیکی داشته باشند که تمایل به برتری نسبت به قسمت دیگر دارد. هدف عادی این است که بر تمرین قسمت ضعیف‌تر بدن تاکید شود و در عین حال تمرین را به قسمت‌هایی که پاسخگوتر هستند محدود کنیم. این کار برای به دست آوردن اندازه متناسب عضلات انجام می شود. برای دستیابی به فیزیک عالی، دور کمر در مقایسه با قسمت های بالای بدن و پاها کوچک است. هرچه کمر کوچکتر باشد، عضلات اطراف چشمگیرتر به نظر می رسند. وقتی به یک کمر کوچک وصل شود، پشت آن مانند سر مار کبری گشاد شده به نظر می رسد.

یادم می آید فیزیک های گذشته، آرنولد، باب بردسونگ، فرانکو کلمبو، باب پاریس و فرانک زین به این ظاهر پویا دست یافتند. Darin Lannaghan، Bill Davey و Stan McQuay این ظاهر را در بدنسازی مدرن ایجاد کرده‌اند، اگرچه ممکن است هرگز در مسابقات Arnold Classic Competition دیده نشوند.

پس چه چیزی تغییر کرده است؟

در اواسط دهه 80، هورمون رشد انسانی (HGH) و انسولین به داروهای محبوب بدنسازان حرفه ای تبدیل شدند. نتیجه خالص، با این رقبای سطح بالا، “Roid Gut” است. در حال حاضر، ما بدنسازانی داریم که دور کمرشان 40 تا 46 اینچ است. البته حدس می‌زنم، زیرا هیچ رقیبی جرأت نمی‌کند اندازه دور کمرشان را به اشتراک بگذارد. دو متأسفانه روده روده برخلاف هدف اصلی این ورزش ظاهری دافعه دارد وقتی جی کاتلر در سال‌های اولیه‌اش به شهرت ملی رسید، هیکل جوانش هنوز کمر کوچکی داشت امروز، کمر جی کاملاً درشت است، مطمئناً وزن او ممکن است بیش از 270 باشد. پوند، اما او یک کشتی گیر سومو نیز به خط کمر می کشد. بیشتر بدنسازان برتر، رونی کلمن، دوریان یتس و کریگ تیتوس، همگی این پدیده مشابه را نشان می دهند. با پذیرش این نگاه به عنوان هیکل “قهرمان”.

من این مقاله را می نویسم تا از مصرف این داروها جلوگیری کنم. آنها در حال مکیدن رگ حیاتی ورزش هستند، زیبایی شناسی بالقوه فیزیک بدن را از بین می برند و بدنسازی را به دوران نمایش های عجیب و غریب گذشته می برند. این نباید باشد!

HGH، “هورمون های بزرگ روده؟”

خوب پس HGH با بدن چه می کند؟ در یک فرد عادی، HGH توسط بدن تولید می شود و باعث روند طبیعی رشد بدن می شود. داروی HGH در ابتدا برای کودکانی ساخته شد که کاهش رشد داشتند و مشخص شد که تولید این هورمون پایین است. پزشکان HGH را در مقادیر کم برای تحریک الگوی رشد طبیعی تجویز می کنند.

در تعداد کمی از افراد، تولید HGH بیش از حد فعال است (از بدو تولد) و همچنین می تواند فردی با نسبت های غول پیکر ایجاد کند. آندره غول این حالت را داشت. رابرت وادلو یکی دیگر بود و به 1111 سالگی رسید.» او مشکلات سلامتی زیادی داشت و در سن بسیار پایین درگذشت.

اگر HGH به یک بزرگسال داده شود، رشد عضلانی دوباره شروع می شود. HGH با استروئیدها بسیار متفاوت است. HGH باعث تولید سلول های جدید می شود. استروئیدها فقط باعث بزرگ شدن سلول های موجود می شوند. به نظر می رسد رشد سلول های جدید فقط بافت های نرم و به ندرت سیستم اسکلتی را هدف قرار می دهد.متاسفانه نه تنها سلول های عضلانی در حال تکثیر هستند، بلکه ماهیچه های داخلی مانند روده و قلب نیز در حال تکثیر هستند. علاوه بر این، اندام هایی مانند کبد، کلیه ها و پانکراس نیز در حال رشد هستند. هنگامی که رشد این عضلات و اندام های داخلی در یک حفره ثابت قفسه سینه رخ می دهد، تنها یک جهت برای حرکت این توده اضافی وجود دارد و آن خارج از ناحیه شکم است. شروع به گرفتن عکس می کنید؟

اثر افزودنی انسولین

حالا تاثیر انسولین بر بدن چیست؟ انسولین یک سوپر استروئید است که مواد مغذی و قند را وارد ماهیچه ها می کند. هنگامی که با تمرینات سخت ترکیب شود، ریکاوری بسیار سریع است. اگر به درستی مصرف شود، رشد سلولی را بهتر از هر استروئید دیگری هدایت می کند. با این حال، اگر در مصرف انسولین در زمان یا دوز نامناسب دچار مشکل شوید، می توانید خود را در شوک انسولین قرار دهید و بمیرید. همچنین استفاده طولانی مدت می تواند شما را دیابتی کند، وضعیتی که عمر را کوتاه می کند. هنگامی که انسولین با HGH ترکیب می شود، عضلات افزایش قابل توجهی خواهند داشت.

نکته منفی انسولین این است که در ایجاد ذخیره چربی در بدن در صورت گرسنگی نیز فعال است. این رسوبات چربی در داخل بدن ذخیره می شوند و نه در عضلات بیرونی. این برای ظاهر بدنساز فوق العاده است اما برای این سلامتی نه. این رسوبات چربی به نام چربی احشایی در اطراف اندام های داخلی کبد، پانکراس، قلب و کلیه ها یافت می شوند. این وزن اضافی را با رشد ماهیچه ها و اندام های داخلی همراه کنید و به اندازه کافی جرم اضافی برای ایجاد روده واقعا بیرون زده خواهید داشت.

داستان «نوار کناری».

بگذارید داستانی را برایتان تعریف کنم که در اوایل دهه 80 به ذهنم خطور کرد. تیم بلکنپ که در آن زمان از بزرگان دنیای بدنسازی بود، اعلام کرد که دیابت دارد. من هیچ دلیلی برای شک ندارم که او بود، اما اکنون متقاعد شده‌ام که تیم راز استفاده از انسولین را برای به حداکثر رساندن پتانسیل بدنسازی خود یافته است. در آن دوران، تیم با اختلاف بسیار قوی‌ترین بدنساز حاضر در صحنه بود. همچنین متوجه شدم که کمرش نیمه بیرون زده بود. در آن زمان برای تیم معلول دیابت متاسفم، اما تحسین کردم که او در این شرایط فیزیک کلاس جهانی را به دست آورده است. اکنون که به گذشته نگاه می کنم، مطمئن هستم که تیم توانسته انسولین خود را به نفع بدنسازی خود استفاده کند.

شما قاضی باشید

من متقاعد شده ام که این رقبای “فوق العاده سنگین” با وزن بیش از 270 پوند، ممکن است واقعاً 240 یا بیشتر وزن داشته باشند، اگر توده را از روده آنها بردارید. اما در صورت از دست دادن عضلانی اضافی در نتیجه این دو دارو، دوباره ممکن است وزن آنها فقط 220 باشد. بیایید به ساختارهای زیبایی شناختی چند سال گذشته بازگردیم. امیدوارم حتی اگر داوران جایزه برنده را به رقیب کمر کوچک اعطا نکنند، موافق باشید که ایجاد روده روده نه جذاب است و نه سالم!

رژیم لاغری سریع